De wereld maar dan op z’n kop

Enige jaren geleden kwam ik een opmerkelijk bericht tegen in de media: in een museum voor moderne kunst in Amerika bleek een abstract schilderij op zijn kop te hangen. Bij toeval werd dit ontdekt door een kleinkind van de niet meer in leven zijnde kunstenaar, die ooit foto’s in het atelier had gemaakt, waar dit werk aan de muur hing. Men mag er vanuit gaan, dat de kunstenaar zelf dit naar eigen inzicht zo heeft bedoeld: deze kant boven.
Toch heeft het meer dan twintig jaar in genoemd museum gehangen, zonder dat iemand zou zijn opgevallen dat er toch iets niet klopte….voordeel van Abstracte Kunst?

Bij een figuratief thema zou dit absoluut niet hebben kunnen gebeuren.
Dan vraag je je af: hoeveel kunstwerken hangen heden ten dage eigenlijk niet allemaal op zijn kop? En vervolgens: Als dat dan zo zou zijn: Who cares?

Waar we het vandaag over hebben is: Hoe is het bedoeld en hoe is de beleving…Komt dit met elkaar overeen of staat het haaks op elkaar, zodat er nieuwe gezichtspunten ontstaan?

Op een klassieke radiozender was een live concert aangekondigd van experimentele muziek. Waar geplande melodielijnen plaats zouden maken voor intuitieve expressie: tonen, geluiden, slagwerk alles door elkaar. Een gezelschap van internationale specialisten op dit gebied zou dit gaan uitvoeren. Na afloop kon men per telefoon reageren hoe je het ervaren had.
Maar eerst dus drie kwartier een kakofonie zoals hierboven omschreven.
De reakties waren verbluffend positief: doorleefde klank-ervaringen, de vakkundigheid van het juist omzeilen van verwachte patronen, etc.
Vervolgens deed de reporter een onthullende bekendmaking: genoemd gezelschap van experts hadden moeten afzeggen en om het toch door te kunnen laten gaan, had men gauw een handjevol kinderen van het naastgelegen schoolplein gehaald, welke zich vervolgens naar hartelust mochten uitleven in de studio!

Hoe is het bedoeld en hoe de beleving?

Is het erg jammer, wanneer de boodschap van de kunst niet overkomt of kan dat juist een verrijking zijn?
Als kunst een vrije uiting mag zijn, is de beleving ervan door het publiek dat toch ook…

Zelf vind ik het altijd wel aardig, wanneer de fantasie niet stopt bij het schilderen maar ook verder werkt bij de aanschouwer van mijn schilderij.
Waarom? Omdat ik iets zichtbaar maak vanuit mijn beleving, mijn innerlijke wereld en daar dan een aanzet mee mag geven tot doorgeven van….ja, waarvan eigenlijk?
Dat mag u zelf ontdekken: ik wens je een spannende reis met mooie vergezichten!

Tot de volgende keer, Erik

Nog geen reacties

Reageer

FacebookTwitterPinterestMySpace